Ertuğrul Özkök: Emel... Niye ben kendimi Amerika’da daha huzurlu hissediyorum?

Artık hepimiz, Muazzez Abacı’nın o hüzünlü cümlesini, veda şarkısı gibi dinliyoruz. Oysa o şarkı bir zamanlar, aynı yollarda birlikte yürümenin huzurunu anlatıyordu bize… Gidemeyen, hep içerde kalmaya mahkûm olanlarımız ise biraz daha alçak, biraz daha ürkek sesle fısıldıyor: Emel… Niye biz kendimizi kendi ülkemizde huzursuz hissediyoruz…